Olivia (20) studeerde het eerste jaar rechten toen ze anderhalf jaar geleden voor het eerst bij Muriel binnenstapte.

“Ik had heel veel lichamelijke klachten: hoofdpijn, ijskoude keel, spieren die plots opspanden. Ik had zowat alle symptomen van chronische hyperventilatie. Dat hoorde ik van de huisarts, maar ik kon het niet goed plaatsen.”

Olivia ging naar de kinesist en leerde er ademhalingstechnieken, maar die brachten onvoldoende beterschap.

“Ik voelde mij niet echt begrepen. Toen werd ik doorverwezen naar Muriel. Zij vertelde mij wat hyperventilatie inhield en dat stelde mij gerust. Want tot dan dacht ik dat het inbeelding was . Nu begreep ik dat het iets was dat terugging tot mijn 10 jaar.”

Muriel leerde Olivia om de signalen van haar lichaam te begrijpen, ernaar te luisteren en, het belangrijkste: vriendelijk te zijn voor zichzelf.

“Muriel behandelde mij zowel fysiek als mentaal en dat deden de anderen niet. Het was ook altijd super aangenaam om naar haar te gaan. Ik voelde mij geen patiënt: ze behandelt mij niet meelijwekkend en is altijd super positief. Telkens ik naar haar ga, leer ik iets bij.”

Olivia ging om de twee, drie weken naar Muriel en nu wanneer ze er nood aan heeft.

“Het is een geruststellende gedachte dat ik een uitweg heb als het niet meer lukt.”

Olivia en Muriel hebben gewerkt rond haar perfectionisme, angsten en zelfvertrouwen.

“Ik had vaak een schild voor mij en was vooral een peoples pleaser. Daardoor luisterde ik niet naar de signalen van mijn lichaam. Nu heb ik veel minder het gevoel dat ik onderuit ga en heb ik meer zelfvertrouwen gekregen. Het moeilijkste was om toe te geven dat het toegelaten is om op de pauzeknop te duwen zonder dat ik mij daar schuldig om moet voelen.”

Muriel in drie woorden?

Warm, enthousiast en steeds zichzelf.