Karin (49) stond op een ochtend op met barstende hoofdpijn. Ze kon niets meer. Gedurende drie maanden volgde er een gang van dokters, neurologen … Er werd zelfs gedacht aan een hersenbloeding en toen uiteindelijk alle fysieke oorzaken waren uitgesloten, kreeg ze te horen: ”Het zit tussen uw oren.”

Toen duidelijk werd dat ze in een burn-out (link naar https://murielgoossens.be/herken-je-dit/) zat en heel perfectionistisch (link naar https://murielgoossens.be/herken-je-dit/) was, verwees haar huisdokter haar naar Muriel.

“Ik heb zes maanden non-stop hoofdpijn gehad die mij volledig verlamde. Het waren helse maanden waarin ik niet kon slapen.

Ja, ik ben perfectionistisch. Ik werk op een controledienst, dus het moet juist zijn, hé.

En thuis kan ik ook niets zien liggen: alles moet aan de kant, anders kan ik niet gaan slapen. Ik heb pas rust in mijn hoofd als alles is zoals ik het wil.

Het was duidelijk dat mijn lichaam mij gedwongen heeft om rust te nemen.

Het zei: ik zal iets activeren wat u lam legt. En ik kon niets anders meer dan slapen en mij door de dag slepen.”

Muriel maakte Karin al snel duidelijk dat ze in een burn-out zat en ook wat de oorzaak was, , hoe dat zo ver is kunnen komen en wat ze eraan kon doen.

“Dat is zo spectaculair: ze voelt jou onmiddellijk aan en kan de dingen exact verwoorden. Het deed zo’n deugd: iemand die snapt wat ik denk en helderheid brengt in mijn vragen.”

Van Muriel leerde Karin om stil te staan bij de dingen.

Het nut van een hoofdpijndagboek bijvoorbeeld, waarin ze de gradatie van haar hoofdpijn noteerde. Dat was een belangrijke stap, want tot dan wat ze: ik heb hoofdpijn, punt. Door dat dagboek ontdekte ze gradaties en een patroon, waardoor ze na verloop van tijd inzag dat haar hoofdpijn stressgerelateerd was.

“Ik ben toen ook beginnen wandelen. Ik merkte dat mijn hoofdpijn minder werd. Ze ging niet over, maar werd draaglijker. Dus ik begon elke dag met een wandeling van twee uur, om doodop thuis te komen en in mijn bed te kruipen.”

De denk- en doe-oefeningen van Muriel maakten Karin duidelijk dat er ook thuis nog werk aan de winkel was. Ze heeft dan ook haar man en de kinderen rond de tafel gezet en ze wat heropgevoed.

“Ik kan nog altijd niets zien liggen, maar ik heb wel gedelegeerd. En mijn lat wat lager gelegd: niet alles moet gestreken worden en ik doe al eens meer de deur van de kamers van de kinderen dicht zodat ik hun rommel niet zie.”

Muriel?

Ik heb iemand nodig die mij een shot onder mijn gat geeft, die mij doet inzien dat ik niet zo braaf of plichtsbewust moet zijn, dat ik op mijn strepen mag staan en mijn grenzen stellen.

Muriel voelt goed aan welk type voor haar zit- ze voelt aan waar je belang aan hecht.

Mijn man zei mij honderd keer dat ik mijn lat te hoog legde, maar van hem nam ik dat niet aan. Muriel zei niet dat ik mijn lat lager moest leggen, maar dat ik keuzes moest maken, dat ik moest nadenken of iets echt moest en of dit dan vandaag moest.

Dat kwam bij mij wel binnen.